Over organisatie en overorganisatie...

Een zeer menselijke -of in ieder geval westerse- neiging is om zaken over te organiseren. De natuurlijke gang van zaken schijnt van orde naar chaos te zijn, maar de natuurlijke gang binnen "cultuur" is van chaos op zoek naar orde. Maar na ruim vier jaar werken zonder duidelijk gedefinieerde context heb ik ook wel wat af moeten leren dat ik meenam vanuit het werken in een "geordende" context. Ergens las ik een interessante opmerking van een aantal natuurkundigen die binnen de quantum dynamica bezig waren met de allerkleinste deeltjes en daar op een soort mysterie stuitten. Sommige onderdelen van deze deeltjes bleken niet te definiëren en daarom bleef de grote vraag waar de energie, de kracht, in deze deeltjes vandaan kwamen. Een van de wetenschappers merkte op dat de "kracht waarschijnlijk in de niet ingevulde delen zit!" Interessant tocht? Want door zaken in alle onderdelen te willen organiseren verliezen we de lege stukjes, het mysterie, en juist daar zit hem vaak de kracht. Denk aan een willekeurige groep mensen, een gemeente bijvoorbeeld, juist dáár is het onberekenbare, het onbekende nodig. Je kunt voor bepaalde zaken zoals "community" bidden, het organiseren en plannen maken, maar dat betekent niet dat het ook zal ontstaan! Margaret Wheatley, een coach die ik overigens niet ken, schrijft naar aanleiding hiervan het volgende....

"There is a simpler way to organize human endeavor. It requires a new way of being in the world. It requires being in the world without fear. Being in the world with play and creativity. Seeking after what's possible. Being willing to learn and to be surprised.
This simpler way to organize human endeavor requires a belief that the world is inherently orderly. Life seeks organization. It does not require us to organize it."

Interessant, maar gek genoeg lastiger om toe te passen dan het opzetten van een alomvattend plan. Of wordt hier een beetje té positief naar de dynamiek van het samenleven gekeken?

Jezus en de wereldproblemen

In zijn meest recente boek, Everything must change!, maakt Brian McLaren eigenlijk heel veel duidelijk. We kunnen lang en breed praten over de missio dei, het koninkrijk van God en onze betrokkenheid in deze wereld. Maar laten we het gewoon even terugbrengen tot twee eenvoudige vragen:

1. Wat zijn de grootste problemen van onze tijd?
2. Wat heeft Jezus hier over te zeggen?

Toegegeven, de vragen zijn simpeler dat de antwoorden, maar toch, het kan helpen om ons te focussen. Hij geeft een aantal lijsten van zowel het PEACE plan van Rick Warren, de Kopenhagen consensus, de millenium doelen van de verenigde naties.

Maar nu even een vraagje aan ons allemaal. Als wij om ons heen kijken wat zien wij dan als de grootste problemen?

De beerput open of dicht?

Het is best een lastig vraagstuk; moeten moeilijkheden uit het verleden opgerakeld worden om verwerkt te worden of kun je het beste inzetten op zand erover en we vergeten het gewoon?
In Zuid Afrika heeft men -als ik het me goed herinner- gekozen om de hele waarheid boven tafel te krijgen, niet om vervolgens te vervolgen of te stigmatizeren, maar juist om verder te kunnen, schoon schip te maken of te vergeven. In Spanje heeft men een andere koers gekozen na de dood van Franco. Spanje was al voor de burgeroorlog van de jaren 30 van de vorige eeuw, verdeeld in een conservatief (rechts) kamp en een progressief (links) kamp. Links beging grote misdaden tegen de kerk, tegen geestelijken en tegen rechtsen, tijdens de burgeroorlog waren beide kampen geen lieverdjes en daarna had rechts de macht en mocht links lijden. Maar toen kwam toch de onvermijdelijke verandering. Het regime had zich altijd als tijdelijk gezien en toen Franco ten onder ging aan zijn eigen sterfelijkheid was er gekozen voor een herstel van de monarchie. Aan Juan Carlos de eer om het land democratisch te maken na bijna 40 jaar rechts dictatuur. De drie jaren die hierop volgden heten de "transitie" en zijn een meesterlijk stukje werk omdat het geen radicale breuk met het verleden was, maar een overgang waarin links en rechts samen moest leren vooruit kijken naar de toekomst. Daarom is een pact gesloten: "we praten er niet meer over!" Het land is daarna wonderlijk snel veranderd, maar de keerzijde is dat oude wonden wel een pleister kregen maar niet heelden. Ik zou zelfs de stelling aan durven dat er nu een soort geciviliseerde burgeroorlog aan de gang is, vooral in de politieke arena. Momenteel is het allemaal erg in de aandacht omdat de linkse regering nu een aantal gelocaliseerde massagraven wil openen, de slachtoffers identificeren en herbegraven. Maar -om diverse redenen- is niet iedereen hier heel happig op. En de bisschopelijke conferentie van de spaanse Rooms-katholieke kerk heeft zichzelf weer in een lastig parket gemanouvreerd. Zij kiezen altijd openlijk voor de rechtse partijpolitiek en geven nu ook openlijk aan dat ze vinden dat "de beerput dicht moet blijven". Overigens zijn dit mijn woorden, maar je begrijpt wat ik bedoel hoop ik. Wat moeten we van dit alles denken? Nou niets moet natuurlijk, maar ik denk dat we er twee dingen van kunnen leren. Allereerst leert de verdeeldheid in Spanje van de afgelopen 80+ jaar dat de beerput soms helemaal moet leeggeschept moet worden om schoon te worden, maar dan ook de beerput van alle partijen! Ten tweede zien we hier maar weer eens dat je als kerk voorzichtig moet zijn met partijpolitiek. Dus niet met het publiekelijk uiten van overtuigingen, we nemen natuurlijk gewoon deel aan de samenleving, maar er moet getracht worden om die overtuigingen niet in één kamp te localiseren, zeker niet in een land waar qua macht een soort twee-partijenstelsen functioneert. Dus als het aan mij ligt mag de hele beerput open, maar niet om gelijk te halen, maar om te herstellen en te verenigen.

Living in a fragile world

Gisteren schijnt het in Nederland gesneeuwd te hebben, hier niet dus, het was lekker warm zelfs. Eigenlijk kwam ons dat zeer goed uit omdat we de hele ochtend in de buitenlucht zouden doorbrengen. Gebaseerd op dezelfde methode die we voor de kinderclub gebruiken (Godly Play, montessori etc.) zijn we een project begonnen rondom spiritualiteit en burgerschap, zorg voor de schepping etc. Een hele open dialoog maar de -voor veel mensen ongebruikelijke- insteek is dat we aannemen dat geloof ook een relatie heeft met de grote vraagstukken van vandaag de dag. De kunst is om niet zo hier in op te gaan zoals de Wereldraad van Kerken dat ooit deed, maar om ook niet zo snel aan het relativeren te slaan zoals veel iets piëtistischere personen vaak doen. We hebben diverse mensen uitgenodigd en volgens één persoon (een spanjaard) leken we de verenigde naties wel. Dertig mensen (incl. babies en kinderen) waaronder een oudere man, een student met een hondje dat Immanuel Kant heet (waarom niet?), brazilianen, nederlanders, een amerikaan, iemand uit Guatemala, een engelsman, mexicaanse en en een aantal spanjaarden natuurlijk. Het was bijzonder om een open gesprek te hebben met zoveel verschillende mensen, én te merken dat iedereen contact maakte met iedereen én het inhoudelijke gedeelte ook waardeerde. Het materiaal is prachtig (home-made) en hierbij een fotootje om een indruk te krijgen.

Zicht op de bergen

De herfst hier kent hier koude dagen, maar overdag vaak ook veel zon en heldere uitzichten. Op ongeveer een kwartiertje wandelen van ons huis, heb je een onbelemmerd uitzicht op de besneeuwde bergen van de Sierra Nevada. Mooi toch?

Emergent-missional

Soms is creatief bloggen gewoon het betere leen (of jat) werk.

Via Open Source theology kwam ik op een link naar een "missional primer" oftewel een verzameling informatie en links rondom het hele idee van (of is het DE hele idee?) van "missional" kerk-zijn. Klik hier voor deze link....

Hoe dan ook, via daar kwam ik bij onze goede oude tallskinnykiwi uit en zijn opvattingen rondom de nodige link tussen "emergent" en "missional". Hij zegt dat hij gelooft dat beide woorden bij elkaar horen en geeft een korte historische beschrijving van beide concepten.

EMERGING is volgens hem iets wat voortkomt uit hoe we voorheen "ministry" deden, maar niet persé een tegenreaktie is. Het heeft kenmerken van "emerging behavior" die kenmerkend zijn voor elk systeem van vanuit de chaos orde aan het ontdekken is. Het is een gecontextualiseerd antwoord op de lokale "emerging" cultuur aan de hand van bijbelse informatie; dat zowel over culturele zaken, alswel denkwijze (postmoderniteit) en levensfases (jeugd, genx) gaat. Vaak wordt de term emerging gebruikt voor alle bedieningen die contextueel proberen te zijn t.a.v. de jongere generatie of de huidige cultuur. Met zo´n brede definitie is het mogelijk dat er "emergent" achtige kerken zijn die niet echt "emergent" zijn. Zelf bepaalde anti-emerging websites en conversaties zouden dan alsnog "emergent" zijn. Andere definities zijn wat strikter en beschrijven vooral die kerken die "emergent" gedrag vertonen (gedecentraliseerd leiderschap, eenvoudige structuren etc.) of kerken en netwerken die zich met een bepaald emergent netwerk identificeren.

Het begrip MISSIONAL is door diverse Amerikaanse missiologen en theologen gebruikt, de eerste keer zelfs al in 1883. Vaak wordt het gebruikt in combinatie met de Missio Dei en de ideeën van Lesslie Newbigin. De eerste groep jongerenwerkers waaruit het emergent gebeuren duidelijker vorm kreeg maakten ook veelvuldig gebruik van deze term. Missio Dei (mission of God) maakte gebruik van de trinitarische nadrukken van Barth en Hartenstein en ging voorbij het ecclesiocentrisme (centrale plaats van de kerk) en en individualisme van die tijd ten gunste van datgene wat de drie-ene God wil doen in onze tijd en omgeving.

De term "EMERGING-MISSIONAL" dat veel wordt gebruikt in Australië en Nieuw-Zeeland lijkt beide stromingen (die van Missio Dei en die van Missio Ecclesiae) samen te binden. ZOnder missional is emergent alleen een stijl en zonder emergent is het missional gebeuren bezig om nieuwe wijn in oude zakken te gieten zonder de context serieus te nemen. Juist daarom wil de skinny kiwi beide begrippen als één geheel zien.

Voor meer interessante uitwijdingen (of interessantere:-) moet je maar even op de link klikken.

Redemption

Redemption

Redemption
is more
than the ransom
paid to free the slave girl;

it is also
the dowry
offered to betroth
a veiled lover

I am bound to Another
not by gray chains,
but with a gold ring
freed and free,
I am bound

love will always
eclipse justice

long comes the wedding
long for the night
when the veil is removed
the marriage consummate

Your face the sun
mine the moon
my face obscured
without Yours,
a gold ring
bound
freed
naked
free
bound

my Betrothed,
I am Yours
I will yet be Yours
yet
long

by Troy Cady [OasisMadrid]

Geschiedenis

"A preacher recently said to me that you cannot use history, because the more you learn about history, the more it will affect how you interpret the Scriptures. Yep. I hope so.

N.T. Wright says it this way, "Most people want to wake up in the morning with a general at the foot of their bed saying 'Go do this.' The problem is there's somebody at the foot of their bed saying, 'Once upon a time. . .'"

The "timeless truths" of Scripture emerge from real people in real places and a God who has all authority working in real time. So the more I know about the places and times, the more I understand God's authority."

bron: midwestplanting.blogspot.com

En toch is het jammer!

Of het waar is weet ik niet, maar er gaan her en der wel wat signalen op over de "beweging-die-geen-beweging-is" emergent/emerging. Vanuit haar prille begin is op een gegeven moment al een soort afsplitsing gekomen (cussing pastor Marc Driscoll e.a.), maar het charmante aan het hele gebeuren vind is dat het een globale-cyber-conversatie is van mensen die in een postmoderne samenleving wonen, zichzelf daar als onderdeel van zien en willen leren hoe je Jezus volgt daarbinnen. De meeste gesprekspartners zijn natuurlijk gepokt en gemazeld in de conservatief evangelische hoek (blanke, middenklasse, jeugdwerkers), maar het was in ieder geval een gesprek over vorm én inhoud, liturgie, structuren én theologie. Sommigen vlogen hierbij uit de bocht en anderen waren eigenlijk alleen maar bezig met het opleuken van hun doorsnee evangelische gemeenten, maar het was tenminste een breed gesprek zonder vaststaande verwachten ten aanzien van de conclusies. Toch lijkt er een kentering te komen, nu mensen zoals bijvoorbeeld Dan Kimball (vintage faith) en Scot McNight (jesus creed) een nieuw emerging-achtig netwerk gaan opzetten met als doel o.a. zending en evangelisatie niet uit het oog te verliezen. Prima zaken allemaal, maar ik hoop niet dat dit weer gaat leiden tot versplintering rondom een bepaalde agenda en focus. Waar kunnen we nog ongegeneerd experimenteren, debateren, twijfels uiten én op zoek blijven naar Jezus met de hulp van al die verschillende inzichten? Niet uit troebele zijriviertjes drinken -zoals Bart Jan Spruijt in het ND schreef- maar uit de volle katholieke stroom van 2000 jaar kerkgeschiedenis. Emergent is geen doel op zich, hoeft ook geen kerkstroming te worden, maar als het als discussie beinvloeder zou verwateren en verdwijnen zou toch jammer zijn. Of niet?

Fiets

Hoe vinden jullie de mozaïek hier aan de zijkant? Toepasselijk omdat fietsen best een groot deel van ons bestaan uitmaken. Ik ben de vaste bandenpomper en plakker en ketting oplegger voor diverse vriendjes van onze kinderen. Op de een of andere manier hebben ze hier allemaal wel fietsen (moutainbikes natuurlijk) maar geen pomp. Ik heb ook nog eens een zoon die om de paar maanden zijn trappers stuk heeft. Maar nu heb ik zowaar iemand uit de buurt moeten vragen om het achterwiel te repareren van onze jongste. Ik had de fiets overgespoten maar bij het terugmonteren van de onderdelen ging er iets fout en bleef de terugtraprem vast zitten. Kijken wanneer het klaar is en hoeveel het me gaat kosten.